रक्षा

सार्वभौमसत्ता, प्रतिरोध क्षमता र राष्ट्रिय आत्मविश्वासको ढाल

रक्षा मन्त्रालय नेपालवादका दृष्टिमा सीमाको रक्षा मात्र होइन—सार्वभौमसत्ता, आकाश, जलस्रोत, रणनीतिक पूर्वाधार र नागरिक मनोबलको समग्र सुरक्षा हो। पेशागत, गैरराजनीतिक र आधुनिक सेनामार्फत प्रतिरक्षा क्षमता, सीमा निगरानी, विपद्-प्रतिक्रिया, शान्ति स्थापना र रक्षा कूटनीति एकै ढाँचामा सुदृढ गरिन्छ। आधुनिक तालिम, सूचना–प्रविधि, ड्रोन/साइबर तयारी, सैन्य स्वास्थ्य र कल्याणमा पारदर्शिता अनिवार्य हुन्छ। स्थानीय समुदायसँग समन्वय, पूर्वसूचना र आपतकालीन रसदले संकटमा राष्ट्र एक बनाउँछ। रक्षा उद्योगमा स्वदेशी मर्मत, आपूर्ति अनुशासन र दीर्घकालीन योजना राखिन्छ। संसदीय निरीक्षण, खर्चको सार्वजनिक प्रतिवेदन, र खरीद प्रक्रियामा शून्य-सहनशीलता लागू हुन्छ। अवकाशप्राप्त सैनिकका सीपलाई आपतकालीन सेवा र स्थानीय पूर्वाधार मर्मतमा उपयोग गरिन्छ, ताकि रक्षा क्षमता समाजको क्षमतासँग जोडियोस्। सदैँ बढोस्।

भोलिको नेपालमा रक्षा

भोलिको नेपालमा रक्षा शक्ति प्रदर्शन होइन—राष्ट्रको सार्वभौमिकता, प्रतिरोध क्षमता र रणनीतिक आत्मविश्वासको ग्यारेन्टी हुनेछ। सेनाको भूमिका युद्धको कल्पनामा सीमित नरही सीमासुरक्षा, आकाश सुरक्षा, साइबर जोखिम, रणनीतिक पूर्वाधार संरक्षण र आपतकालीन प्रतिक्रिया सुदृढ गर्ने दिशामा विस्तार हुनेछ। तालिम, अनुशासन, नेतृत्व विकास, आधुनिक उपकरण र अन्तर–एजेन्सी समन्वयले रक्षा संस्थालाई अत्यन्त व्यावसायिक बनाउनेछ। सेना संविधान–निष्ठ, राजनीतिक हस्तक्षेपबाट मुक्त र नागरिक सम्मानप्रति संवेदनशील हुनेछ, ताकि राष्ट्रिय सुरक्षा “डर” होइन “भरोसा” बनेर जनजीवनमा अनुभूत होस्। रक्षा बजेट र खरिद प्रणाली पारदर्शी, मापदण्ड–आधारित र दीर्घकालीन योजना–अनुसार सञ्चालन हुनेछ। जोखिम–पूर्वानुमान, संयुक्त अभ्यास, आपूर्ति तयारी, उद्धार क्षमता, सैन्य स्वास्थ्य र मनोबल व्यवस्थापन सुदृढ हुँदा राष्ट्र संकटपछाडि दौडने होइन—संकटअघि तयार हुने संस्कारमा प्रवेश गर्नेछ। रक्षा कूटनीतिले अन्तर्राष्ट्रिय अभ्यास, शान्ति मिसन, प्राविधिक सहयोग र विश्वास–निर्माणलाई मजबुत बनाउनेछ। यसरी रक्षा मन्त्रालय राष्ट्रको “हातियार” मात्र होइन—स्थायी शान्ति, लगानी–विश्वास र राष्ट्रिय गौरवको आधार स्तम्भ बन्दै जानेछ।